Richard Bellia’s Rock Photography


I met the French photographer Richard Bellia at the Foyer of Pallas theatre in Athens, at the exhibition organized by Muse Constant, which kick-started the global tour of his book “An Eye on Music”. Bellia made his “rock photography” debut in 1980, and has since worked for publications like Melody Maker and Liberation, capturing music acts ranging from AC/DC, A Tribe Called Quest, Billy Corgan and Erykah Badu to Lana Del Rey, Marilyn Manson, Nirvana, Radiohead, Placebo and Tricky, to name a few. I was lucky to have an intense and fun conversation with him and his pictures of Paul McCartney and Nirvana as a backdrop. He was direct, polite and honest about his thoughts and work and gave me a sneak peek of what it is really like to go backstage, get to hang out with and make friends with rock legends! He also told me his raw unfiltered opinion on digital photography and selfies – which I must say I found very unique! Oh, and he also gave me some tips on how to pose and get a good photo – safe to say I learned from the Best! Merci beaucoup, Richard!

Becoming / Respect / and Frames

The first time I actually touched a camera was at a holiday camp in the south of France. It was the late seventies and people were in hippie-chic clothes from India, played acoustic guitars and I was there, taking simple photos with no need for frames or anything technical. It was not even my camera! There was a flash and there was no specific reason for the photos or pressure to be perfect, they simply existed and their colors were bright. This as a result, really brought back the atmosphere of the party.  People would come up and say: “Oh really, this is my smile, this is me”.  I got complimented for my work just by pressing my finger on a button – I was taking photos, and people called it work. The real joy came when I realized I had a talent, a gift somehow, which was something natural for me.

The respect I have for people, generally speaking, shows a lot when I take their photos. For example, when take a photo of you or anyone else like a musician I will try to be as quick as possible.  I believe that time is precious and I think that my way to be polite to people is to just say: “I’m going to photograph you and it going to be only a few minutes.” In return when you say this to someone: “Oh look I only have 5 frames left! Could I take a photo of you?” Their frame turns out is pure gold! Because you get their full attention, and if you have their attention, then there is something in the eyes of your model and it’s definitely going to be a good photo! Like the one of Lana del Ray, I only took 5 frames as I was told I only had  5 minutes to do so! Each frame will always be different. But at the end of the day, it is about bringing home something that I’m happy with, which does not resemble photos that I have taken before. For example, you are skinny yourself, you sit here and I can see your 2 feet on the sofa, and if I were to take a photo of you, it would be I think a square one that would still have your whole body in the frame. I would shoot it from above for that to happen. And I would also ask you, to be a little be proud. This is how you do “proud” when you have your photo taken: You lower your shoulders, you breathe through your nose, and you lift your chin a little bit as if you were part of the royal family somehow! And then usually I tell a joke like the one I said to you about the royal family, to get you relaxed and make you laugh –  this is how I get your true laugh and stare in the frame.

Digital Photography & Selfies

I feel very sorry for the people that shoot digital. When you shoot digital you end up with ones and zeros recorded on sand as the code of digital writing is either one or zero. It is also very expensive as with digital photography you spent your money in three different ways. First, you have to constantly buy new equipment; second, you spend your money on the icloud and thirdly, you spent your time in front of your computer viewing your work. So, you end up spending money and time and you have to keep doing these things on repeat. But with analogue, you get a film and instantly you have something of value that you can print and store in a drawer.  So, my theory is that digital produces debt and analogue produces wealth. The more you shoot digital the poorer you get!

Selfies: This is my view. The most important thing is freedom; people should have the freedom to do whatever they want, nothing is more important than that! Peoples limits are often their own bad taste and you have to accept this!

Friendships forged through photos

I’ve  been taking pictures of musicians for almost forty years now, so it makes sense that through these years, I have made some good friendships. We’re good friends with Anton Newcombe of The Brian Jonestown Massacre. He is also a grumpy person like me, and when we met, and it was grumpy versus grumpy and we became instant friends!

Another good friend, is on the cover of my book “An Eye On Music” he was snapped at a Metallica concert in 1991, and his photo is actually one of my favorites! The story behind this guy whose name was Richard like me, is that he saw his photo and contacted me on my space and since then, we became very good friends. We first met in 2009, in Paris, and then he came over to Lyon and performed his freak show for my birthday party. He was a freak show phenomenon, eating insects, piercing with syringes, hanging hooks form his eyes. He would finish the show and he would say: “this is violence, but I do it because I want to and I do it to myself. Nobody makes me do it and nobody is doing it to me. On Monday morning, most of you will be awakened by your alarm clock because the system wants you to work and I that is far more violent to me than hitting my own nose with a hammer”. He would finish the show covered in blood and explain that it was a political statement arguing that it was OK because it was only skin! He died in 2014 at a very young age, he burned his lungs, smoking weed from a paper cone . There is another picture of him in my book from the morgue, before his cremation, someone put a joint in his hand so that he wouldn’t go alone.


When the Nirvana album was released I would listen to the tape on repeat with my friends it was revolutionary, and we could not believe how good it was! A while after, Nirvana were about to have their concert in London and everyone from the media wanted to be on the list. I knew it would be impossible to get a ticket for that and decided to call and ask for a ticket and pass for their Bristol concert instead.  This is how I ended up going to Nirvana’s first concert of the Nevermind tour, which was in Bristol!  My biggest mistake was that although I went and took the Nirvana photos, I did not stay for their actual gig.  As the last train from Bristol to London was at 9 pm and I was on a tight budget, I could not spend the night there and basically lost their concert! One month later, I took another photo of them in France, by then they had gone massive! Recently, my friend Anton Newcombe, bought one of my Nirvana photos, as a present for Kurt Cobain’s daughter, Frances Bean Cobain, which is super cool!

photos by Anna Tagkalou


Γνώρισα τον Γάλλο φωτογράφο Ρίτσαρντ Μπελιά στο φουαγιέ του θέατρου Παλλάς στην Αθήνα, στην έκθεση που διοργάνωσε η Muse Constant, με την οποία  εγκαινίασε την παγκόσμια περιοδεία του βιβλίου του “An Eye on Music”. Ο Μπελιά έκανε το φωτογραφικό ροκ ντεμπούτο του το 1980, και από τότε έχει δουλέψει σε περιοδικά και εφημερίδες όπως το Melody Maker και η Liberation, αιχμαλωτίζοντας μουσικά δρώμενα όπως οι  AC/DC, A Tribe Called Quest, Billy Corgan και Erykah Badu μέχρι τους Lana Del Rey, Marilyn Manson, Nirvana, Radiohead, Placebo και Tricky. Είχα την τύχη να έχω μια έντονη και διασκεδαστική συζήτηση μαζί του, με φόντο τις φωτογραφίες του Paul McCartney και των Nirvana. Ήταν ευθύς, ευγενικός και ειλικρινής για τις σκέψεις και τη δουλειά του και μου μετέφερε όλο το παρασκήνιο, πως  είναι να περνάς χρόνο και να γίνεσαι φίλος με θρύλους του ροκ! Μου είπε επίσης απλά και απερίφραστα τη γνώμη του για τη ψηφιακή φωτογραφία και τα selfies  –που πρέπει να ομολογήσω οτι βρήκα πολύ ιδιαίτερη! Επίσης,  με συμβουλέψε πώς να ποζάρω να βγάζω καλύτερες φωτογραφίες – είχα σίγουρα την τιμή να μάθω από τον Καλύτερο! Merci beaucoup, Richard!


Εξέλιξη / Σεβασμός/ και φυσικές φωτογραφίες

Η πρώτη φορά που πήρα στα χέρια μου μια φωτογραφική μηχανή ήταν σε μια καλοκαιρινή κατασκήνωση στην Νότια Γαλλία. Τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, άνθρωποι ντυμένοι με hippie-chic ρούχα από την Ινδία έπαιζαν ακουστική κιθάρα και εγώ ήμουν απλά εκεί, τραβώντας φωτογραφίες χωρίς να νοιάζομαι για ο,τιδήποτε τεχνικό. Δεν ήταν καν η δική μου κάμερα! Δεν υπήρχε κανένας λόγος να είναι οι φωτογραφίες τέλειες, δεν υπήρχε καμία πίεση, απλώς έβγαιναν, και τα χρώματά τους ήταν φωτεινά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αντανακλούν επακριβώς την ατμόσφαιρα της παρέας. Άνθρωποι έρχονταν και μου έλεγαν: «Ειλικρινά, αυτό είναι το χαμόγελό μου. Αυτός είμαι εγώ.» Έπαιρνα συγχαρητήρια για τη δουλειά μου, απλώς και μόνο επειδή πίεζα με το δάκτυλό μου ένα κουμπί –τραβούσα φωτογραφίες, και αυτό οι άνθρωποι το αποκαλούσαν δουλειά. Η πραγματική ευχαρίστηση ήρθε όταν συνειδητοποιησα ότι είχα ένα ταλέντο, ένα δώρο, που κατά κάποιο τρόπο μου φαινόταν απολύτως φυσικό.

Ο σεβασμός που τρέφω για τους ανθρώπους, γενικά μιλώντας, φαίνεται πολύ όταν τους φωτογραφίζω. Για παράδειγμα, όταν βγάζω φωτογραφία, προσπαθώ να είμαι όσο πιο γρήγορος μπορώ. Γιατί πιστεύω ότι ο χρόνος του καθένα είναι πολύτιμος και θεωρώ ότι για να είμαι ευγενικός με τον τρόπο μου, πρέπει να πω: «Θα ήθελα να σε φωτογραφίσω, θα μας πάρει μόνο μερικά λεπτά.» Από την άλλη, όταν λες σε κάποιον: «Ωχ, κοίτα, έχω μόνο πέντε “κλικ” ακόμα. Μπορώ να σου βγάλω μια φωτογραφία;» Αυτή η φωτογράφία θα είναι  χρυσός! Γιατί έχεις την πλήρη προσοχή τους, και αν έχεις την προσοχή τους αυτό αντικατοπτρίζεται και στο βλέμμα τους και τότε σίγουρα θα είναι μια πολύ καλή φωτογραφία! Όπως η φωτογραφία της Lana del Ray για παράδειγμα, έκανα μόνο πέντε λήψεις, γιατί είχα μόνο 5 λεπτά. Κάθε κάδρο πάντα θα είναι διαφορετικό. Αλλά στο τέλος της μέρας, το σημαντικό είναι να γυρίσεις σπίτι με κάτι για το οποίο είσαι ευχαριστημένος, που δεν μοιάζει με τις άλλες φωτογραφίες που έχεις βγάλει στο παρελθόν. Για παράδειγμα εσύ, είσαι αρκετά λεπτή και μπορώ να δω τα δυο σου πόδια στον καναπέ, αν ήταν να σου βγάλω μια φωτογραφία, θα ήταν τετράγωνη για να είναι όλο σου το σώμα στο κάδρο. Θα την έβγαζα από ψηλά για να το καταφέρω. Και θα σου ζητούσα να είσαι λίγο περισσότερο “περήφανη”. Για να δείχνεις “περήφανη” όταν σε βγάζουν φωτογραφία: χαμηλώνεις τους ώμους, αναπνέεις από τη μύτη και σηκώνεις λίγο το πηγούνι σου σαν να ήσουν μέλος της βασιλικής οικογένειας… ! Επίσης, όταν φωτογραφίζω συνήθως λέω κάποιο αστείο σαν κι αυτό που σου είπα τώρα για τη βασιλική οικογένεια για να σε κάνω να χαλαρώσεις και να γελάσεις – ώστε να αιχμαλωτίσω το πραγματικό σου χαμόγελο και βλέμμα στην κάμερα.

Ψηφιακή Φωτογραφία & Selfies

Λυπάμαι τους ανθρώπους που τραβούν ψηφιακά. Όταν τραβάς ψηφιακά, καταλήγεις με πολλά 1 και 0 καταγεγραμμένα στην άμμο, αυτός είναι ο κώδικας της ψηφιακής γραφής 1 ή 0. Είναι επίσης πολύ ακριβό χόμπι, μιας γιατί στην ψηφιακή φωτογραφία ξοδεύεις τα λεφτά σου με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Πρώτον, πρέπει να αγοράζεις συνέχεια καινούργιο εξοπλισμό, δεύτερον, ξοδεύεις τα λεφτά σου στο icloud και τρίτον, ξοδεύεις τον χρόνο σου μπροστά στον υπολογιστή βλέποντας τη δουλειά σου. Οπότε, καταλήγεις να ξοδεύεις συνέχεια χρόνο και χρήμα. Αλλά αντίθετα με την αναλογική φωτογραφία, παίρνεις ένα φιλμ και αμέσως έχεις κάτι χειροπιαστό που μπορείς να τυπώσεις και να φυλάξεις σ’ ένα συρτάρι. Οπότε, η θεωρία μου είναι ότι η ψηφιακή φωτογραφία παράγει χρέη, και η αναλογική πλούτο. Όσο περισσότερο τραβάς με την ψηφιακή, τόσο πιο φτωχός γίνεσαι.

Selfies: Αυτή είναι η άποψη μου – Το πιο σημαντικό πράγμα είναι η ελευθερία, οι άνθρωποι πρέπει να έχουν την ελευθερία να κάνουν ότι θέλουν, τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό από αυτό. Το όριο του ανθρώπου είναι συνήθως το κακό του γούστο, και αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποδεχθούμε!

Φιλίες χρόνων μέσα από τις φωτογραφίες

Τραβάω φωτογραφίες μουσικών σχεδόν σαράντα χρόνια τώρα, οπότε είναι λογικό σε όλο αυτό το διάστημα να έχω κάνει κάποιες φιλίες. Είμαστε καλοί φίλοι με τον Anton Newcombe των Brian Jonestown Massacre· γενικά μιλώντας, είναι ένας γκρινιάρης άνθρωπος και έτσι, όταν γνωριστήκαμε ήταν ο ένας γκρινιάρης απέναντι στον άλλον, οπότε γίναμε αμέσως φίλοι! Ένας άλλος καλός μου φίλος βρίσκεται στο εξωφύλλο του βιβλίου μου «An Eye On Music», το φωτογράφισα σε μια συναυλία των Metallica το 1991, και πρόκειται για μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες. Η ιστορία πίσω από αυτόν τον τύπο που το όνομα του ήταν Ρίτσαρντ, σαν κι εμένα, είναι ότι είδε τη φωτογραφία του, και με  βρήκε στο Myspace και από τότε γίναμε πολύ φίλοι. Πρωτογνωριστήκαμε το 2009, στο Παρίσι και αργότερα ήρθε στην Λυών και έκανε το freak show του για τα γενέθλια μου. Έκανε φοβερά, freak shows,  έτρωγε έντομα, τρυπιόταν με σύριγγες και κρεμούσε γάντζους από τα μάτια του. Στο τέλος του σόου έλεγε: «Αυτό είναι βία, αλλά το κάνω γιατί το θέλω, και το κάνω στον εαυτό μου. Κανείς δεν με πιέζει να το κάνω, και κανείς δεν το κάνει σ’ εμένα. Την Δευτέρα το πρωί, οι περισσότεροι από σας θα σας ξυπνήσετε με τον  ήχο του ξυπνητηριού επειδή το σύστημα θέλει να δουλεύετε, και αυτό είναι πολύ πιο βίαιο για μένα από το να χτυπάω τη μύτη μου μ’ ένα σφυρί.» Τέλειωνε το σόου καλυμμένος με αίματα, εξηγώντας ότι ήταν μια πολιτική δήλωση, υποστηρίζοντας ότι ήταν ΟΚ επειδή ήταν μόνο το δέρμα του! Πέθανε το 2014 σε πολύ μικρή ηλικία, επειδή έκαψε τους πνεύμονές καπνίζοντας μαριχουάνα μεσα από ένα χάρτινο κωνο. Στο βιβλίο μου, υπάρχει μια φωτογραφία του στο νεκροτομείο, πριν την αποτέφρωση, όπου κάποιος έβαλε ένα joint στα χέρια του για να μη “φύγει” μόνος.


Όταν βγήκε το άλμπουμ των Nirvana, το άκουγα συνέχεια, ξανά και ξανά, με τους φίλους μου· ήταν επαναστατικό, δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πόσο καλό ήταν. Λίγο αργότερα, οι Nirvana θα έκαναν  τη συναυλία τους στο Λονδίνο και όλα τα media ήθελαν να είναι στην λίστα. Ήξερα ότι ήταν σχεδόν αδύνατον να βρω εισιτήριο, οπότε ζήτησα ένα εισιτήριο και ένα πάσο για τη συναυλία τους στο Μπρίστολ, που ήταν και η πρώτη στάση της περιοδείας του Nevermind! Το μόνο μου, πολύ μεγάλο λάθος ήταν ότι πήγα στο Μπρίστολ το απόγευμα, έβγαλα τις φωτογραφίες των Nirvana και δεν έμεινα για τη συναυλία, επειδή το τελευταίο τρένο για Λονδίνο έφευγε στις 9:00 μ.μ., και δεν είχα αρκετά χρήματα για να περάσω το βράδυ εκεί, οπότε και έχασα τη συναυλία! Έναν μήνα αργότερα, έβγαλα άλλη μια φωτογραφία τους στη Γαλλία, μέχρι τότε είχαν απογειωθεί! Ο φίλος μου ο Anton Newcombe μάλιστα αγόρασε αυτήν τη φωτογραφία και τη χάρισε στην κόρη του Kurt Cobain, τη Frances Bean Cobain, το οποίο είναι super cool!

photos by Anna Tagkalou



You Might Also Like

Back To Top